Z samego rana uderzyły druzgocące wieści o Ewie Bem. Jest źle

Z samego rana uderzyły druzgocące wieści o Ewie Bem. Jest źle

Ewa Bem przez lata kojarzyła się z opanowaniem. Z klasą. Z głosem, który potrafił uspokoić salę jednym wejściem. Tym mocniej wybrzmiało to, co powiedziała teraz – bez osłonek, bez dekoracji, z bólem, którego nie da się zagłuszyć muzyką.

Początki kariery Ewy Bem. Głos, który szybko stał się znakiem rozpoznawczym

Ewa Bem urodziła się 23 lutego 1951 roku w Warszawie. Od młodości ciągnęło ją do brzmień rhythm and bluesa i jazzu, czyli muzyki, która w tamtym czasie nie była w Polsce oczywistym wyborem.

Pierwsze ważne kroki stawiała w zespole Bemibem, który współtworzyła z bratem Aleksandrem Bemem. Z czasem zaczęła budować markę wokalistki o charakterystycznym, ciepłym głosie i dużej swobodzie interpretacyjnej. W kolejnych latach współpracowała z uznanymi muzykami, pojawiała się na festiwalach i konsekwentnie umacniała pozycję na scenie.

Jej dorobek rozpiął się między jazzem, soulem i popem. Publiczność ceniła ją za naturalność i kontakt z widzami. Z czasem zaczęto powtarzać określenie „pierwsza dama polskiego jazzu”, które na stałe przykleiło się do jej nazwiska.

Ewa Bem w szpitalu. „Baliśmy się o moje życie”

Przez długi czas informacje o stanie zdrowia wokalistki pojawiały się rzadko i były oszczędne. Tym razem artystka zdecydowała się powiedzieć wprost, jak wyglądała jej walka.

W rozmowie z „Wysokimi Obcasami” padły słowa, które brzmią jak zapis najtrudniejszych miesięcy:

Byłam przekonana, że to ja odejdę pierwsza [niż mąż]. Od dwóch lat ciężko chorowałam, przeszłam operację płuca, tygodniową śpiączkę, w końcu zdiagnozowali mi raka jajnika IV stopnia. Miesiąc w szpitalu na Płockiej, miesiąc w Instytucie Onkologii. Baliśmy się o moje życie.

W tym wyznaniu jest wszystko, co dotąd pozostawało poza światłem reflektorów – operacja płuca, tygodniowa śpiączka, diagnoza: rak jajnika IV stopnia. Artystka przyznała, że śpiączka była jednym z najtrudniejszych doświadczeń. Tydzień wyjęty z życia. Czas niepewności i czekania.

Potem zaczął się kolejny etap: rehabilitacja, odzyskiwanie sił, powrót do podstawowych czynności. Leczenie – jak sama pokazała między wierszami – zmienia rytm życia i sposób myślenia o wszystkim.